Η γ ι α γ ι ά τ ο υ Χ ρ ι σ τ ο ύ - παιδικό ποίημα
Εδώ και κάποια χρόνια πια
δεν έχω φυσική γιαγιά,
δεν έχω τώρα ούτε μαμά
μονάχα μνήμες παιδικές
να μου γιατρεύουν τις πληγές.
Ορφάνεψα από στοργή
σταμάτησε κι η προσευχή
που κάνανε βράδυ πρωί
για το δικό τους το παιδί.
Η έλλειψή τους φοβερή
κενό χωρίς επιστροφή
στη ζεστασιά μιας αγκαλιάς
μες στα λιβάδια της χαράς.
Μέχρι που ήρθε να μου πει
πως πια δεν είμαι μοναχή
η ίδια του Χριστού η μάνα
κι η μάνα της η Αγία Άννα.
Και στου Δεκέμβρη τις εννιά
έχω και μάνα και γιαγιά
γιορτάζω σαν παιδί ξανά
όπως σε χρόνια παιδικά.
Μ' αγκάλιασαν σαν τον Χριστό
γίναν για μένα φυλαχτό,
μου δίνουν τόση ευλογία,
με σκέπασαν με προστασία.
Και του ναού τους η αυλή
είναι για με καταφυγή
και της εικόνας τους η χάρη
μέσα μου σαν προσκυνητάρι.
Μου δείξαν τα θαυμάσιά τους
με κλείσανε μες στην καρδιά τους
δεν έχω πια να ανησυχώ
έχω αδελφούλη τον Χριστό!
Παιδικό ποιηματάκι, κατάλληλο και για μεγάλα ορφανά.
9 Δεκέμβρη 2025
Εύα Αρβανίτη- Μιχαλοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου