Ποίημα: Α Γ Ι Α Σ Α Γ Α Π Η Σ Χ Α Δ Ι

 

Εύα Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου

8 Σεπτεμβρίου στις 7:17 π.μ. ·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

 Α Γ Ι Α Σ   Α Γ Α Π Η Σ   Χ Α Δ Ι

Πάχνη ἀράχνη, δροσόπαγο αὐγινῆς θωπείας,

χεράκι ἀλάβαστρο π' ἁγιάζει τοῦ χωρισμοῦ τ’ ἀγιάζι,

βρέφους ἀνασαμιὰ στῆς νόνας του τὴν παρειά,

ἀκρόαμα θεόπνευστης ἠχοῦς, σάλπιγγας προανάκρουσμα

ποιόν πόνο στὸ αὐτί μου παιανίζεις;

Αὐγερινοῦ ἀστροβροχὴ στοῦ Παραδείσου τὰ καντόνια,

χαμόγελου αὐλακιὰ στὸ μεσοφρύδι σου, γοργόνα,

μοσχοβολιὰ ἀπὸ σπλάχνα γιασεμιοῦ,

χορὸς περιστρεφόμενου δερβίση

μὲ δοξαριές τοῦ κεμεντζέ

ἔκσταση φέρνουν οἱ πολλὲς στροφές

λυγμὸς ξεσπᾶ τῆς λύπης∙

μοῦ λείπεις.

Τοῦ ἄνεμου ξεφύσημα στοῦ μπάτη τ’ ἀκροφύσια

φυντάνι νερα'ι'δόκορμο, περπατησιὰ ἐλαφίσια.

Στὴ θέση σου ἀποτύπωμα ἀφήνεις,

σκίτσο κουκλίτσας μὲ μολύβι ἀπὸ γραφίτη,

στὸ βλέμμα αἴνιγμα σφιγγός,

φλογίτσας τρέμουλο ν΄ ἀχνοφωτίζει

τ' ἄδυτα τῶν ἀδύτων τῆς ἐλπίδας,

ἁρμονικὴ ταλάντωση καρδιᾶς αἰώρας,

ἐφόρμηση ὠστικών κυμάτων εὐφορίας,

παλμοὶ ἀνάτασης χορδῶν ψυχής βαλαντωμένης,

πεμπτοδιάστατης, άγιας ἀγάπης χάδι.

Ἂν καὶ σπανίζει ἡ ἑπόμενη φορὰ νὰ εἶναι ἴδια,

ἴσως καλύτερη, ίσως καί πιό πεζή -ποιος ξέρει;-

τοῦ χρόνου τὸ ἄτι πὰ νὰ ζέψω,

παρέα του τὶς μέρες μου νὰ τρέξω,

μὴν μοῦ ἀργήσεις, φῶς μου,

κουραστῶ καὶ ξεπεζέψω

κι ἀπὸ τῆς χάρης σου τὸν γλυκασμὸ στερέψω.

5.9.25 © Εύα Αρβανίτη-Μιχαλοπούλου

Προβολή στατιστικών και διαφημίσεων

Προώθηση δημοσίευσης

Όλες οι αντιδράσεις:

50Ελενη Γκικα, Παγώνα Παρασύρη και 48 ακόμη