Στη Χρύσα Τσαμπίρα
Πέταλα βότσαλα
στις γης τις αποχρώσεις
άρωμα κοραλλιού μαζί και σπόγγου
ίσκιος ονείρου ο άνθρωπος
καθίσταται κι ο ίδιος υποπρο'ι'όν
κάθε σαρωτικής επέλασης του θέρους.
Στην έρημη αμμουδιά του Οκτώβρη
στ' Αυγούστου πάνω τις ρυπαρές πατημασιές
πετρολούλουδο ανθίζει
σημείο επαναφοράς
στης φύσεως την ευταξία.
Ψαράκια πεινασμένα του βυθού
τσιμπάνε τα νεκρά μας κύταρα
μήπως σκιρτήσει η μαραμένη καλλιέπειά μας.
Μόνοι εναπομείναντες
λίγοι κολυμβητές αιθεροβάμονες
μήν και ξεπλύνουν στα κρυστάλλινα νερά
τούς ρύπους πάσης φύσεως
που άφησαν των παραθεριστών τα στίφη
στο ενεργειακό αποτύπωμα της πλάσης.
Η φύση ζωντανή, πάση θυσία, για κάθαρση παλεύει.
Τι να πρωτοπρολάβει σ' ένα χειμώνα μέσα
σαν σε χειμέρια νάρκη πέφτουν οι ρυπαντές;
Του χρόνου πάλι ηρωικά θα μας προσμένει
να πνίξει στην αγκάλη της πάθη και λάθη
μέχρι ν' ανακαλύψουμε
της ασυδοσίας μας τα βάθη.
Τέλος εποχής.
"Οι καιροί ου μενετοί".
‐------------------
Σημείωση τέλους: Στιχουργός, καλλιτέχνης και φωτογράφος του ανθού της πέτρας
-σε συσκευασία τρεις σε μία-
κρύβονται πίσω απ´ τη λεζάντα: "τα παιδία συνθέτει".
©Εύα Αρβανίτη Μιχαλοπούλου
